ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้


ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น ...

อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา”
ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น “ความพิเศษ”
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึง ความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ ... กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด


ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี
ให้ “ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ “ความห่วง” จากจิตใจที่เป็นห่วง

ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ”
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกรุ่น”
ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม”



และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย
สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง
อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด “สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจาย

เพราะ “การให้ ... ความหมาย ” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง”
คนสองคนให้ “ ความหมาย ” ซึ่งกันและกัน
แต่คนสองคน “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน”

เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง “การเรียกร้อง”
“ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข ...
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน ...

และอย่าลืมว่า “ความพิเศษ”
ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว

ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา


จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวา
เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้
ที่เย็นที่ตาและที่ใจ
และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด
ไม่ว่า “คนพิเศษ” คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล
“ความพิเศษ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน



ขอบคุณบทความจาก FW

>> ๑۩۞۩๑ 『บ้+า+น+ข+อ+ง+หั+ว+ใ+จ』♥>> ๑۩۞۩๑

หยุดการวิ่งตามซะที ตั้งแต่วันนี้

แล้วทำตัวให้เป็น

"บ้าน"

ที่มีหน้าต่างชื่อ ความเข้าใจ

มีประตูชื่อ ความห่วงใย

และมีหลังคาชื่อ ความรัก

ซึ่งเมื่อเธอเป็นบ้านแล้ว

ต่อให้เขาต้องการที่ว่าง

ออกเดินทางไปไกลแค่ไหน

พบเจอใครต่อใครมากมาย

แต่ยังไงเขาก็กลับจะกลับมาหาเธอ

และเธอย่อมแตกต่างจากทุกคนที่เขาพบ

เพราะเธอคือ "บ้านของหัวใจ" ที่เขามี



http://whitewing.blog.mthai.com


๑۩۞۩๑๑۩۞۩๑๑۩۞۩๑๑۩۞۩๑๑۩۞۩๑๑۩۞۩๑๑۩۞۩๑
"heal the world"


มีสถานที่หนึ่งในใจคุณ
และฉันรู้ว่ามันเปี่ยมไปด้วยรัก
สถานที่นั้นจะสว่างไสวยิ่งกว่าวันพรุ่ง
และหากเธอพยายามอย่างแท้จริง
เธอจะพบว่าไม่จำเป็นเลยที่จะต้องร่ำไห้
ที่แห่งนี้ จะไม่มีความเจ็บปวดและเศร้าหมอง
หลากหลายหนทางที่จะเข้าไปในที่นั้น
ถ้าเธอใส่ใจกับการมีชีวิตมากพอ
สร้างช่องว่างเล็กๆ
เพื่อทำให้ที่ที่เป็นอยู่ดีขึ้น

รักษาโลกไว้ ทำให้มันดีขึ้น
เพื่อเธอและฉัน
และเพื่อมนุษยชาติทั้งมวล
มีประชากรโลกกำลังสิ้นใจ
ถ้าเธอใส่ใจกับการมีชีวิต มากพอ
ทำให้มันดีขึ้น เพื่อเธอและฉัน

หากเธอต้องการรู้ว่า
ทำไมยังมีรักที่ไม่หลอกลวง
ความรักมีพลัง และมันก็มีแต่จะให้ความสุข

ถ้าเราพยายาม เราจะพบกับความสุขอันล้นพ้น
ไม่ต้องกังวลถึงความหวาดกลัวใดๆ
หยุดความเป็นอยู่ในวันนี้ และเริ่มชีวิตใหม่

มันจะทำให้คุณรู้สึกว่า ความรัก
เพียงพอสำหรับที่เราจะได้รับจนกว่าเราจะโต
เพื่อทำให้โลกเราดีขึ้น

รักษาโลกไว้ ทำให้มันดีขึ้น
เพื่อเธอและฉัน
และเพื่อมนุษยชาติทั้งมวล
มีประชากรโลกกำลังสิ้นใจ
ถ้าเธอใส่ใจกับการมีชีวิต
ทำให้มันดีขึ้น เพื่อเธอและฉัน


และเมื่อมีความฝันในใจ เราจะฉายประกายความสุขออกมา
และโลกที่เราเคยเชื่อถือนี้ ก็จะส่องสว่างขึ้นมาสวยงามอีกครั้ง

ทำไมเราต้องดำเนินชีวิตด้วยความกดดัน
ทำให้โลกต้องสร้างบาดแผลให้กับตัวเอง
มันก็เห็นชัดเจนอยู่แล้ว
โลกนี้คือสวรรค์ที่พระเจ้าสร้างขึ้น

เราโบยบินได้สูงไกลสายตา
ปลดปล่อยวิญญาณอันอมตะ
ฉันรู้สึกว่าพวกเธอทุกๆคนคือพี่น้อง
ร่วมกันสร้างโลกที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว
เราจะร่วมร้องไห้ด้วยน้ำตาที่เป็นสุข
เปลี่ยนการรบ สู่ความราบรื่น

เราสามารถทำได้จริง
ถ้าเธอใส่ใจกับการมีชีวิต
สร้างช่องว่างเล็กๆ
เพื่อทำให้ที่ที่เป็นอยู่ดีขึ้น

รักษาโลกไว้ ทำให้มันดีขึ้น
เพื่อเธอและฉัน
และเพื่อมนุษยชาติทั้งมวล
มีประชากรโลกกำลังสิ้นใจ
ถ้าเธอใส่ใจกับการมีชีวิต
ทำให้มันดีขึ้น เพื่อเธอและฉัน เพื่อเราทุกคน

@@@ ^^ คำตอบ....ของความคิดถึง ^^ @@@


การที่เราอยู่ใกล้กับอะไรมากเกินไป
เรามักมองเห็นสิ่งนั้นไม่ชัดเจน

เหมือนเสียงของหัวใจ . . .
ที่ไหวเต้นอยู่ในร่างกายเรา ยังเป็นเรื่องยากที่จะได้ยิน


คนสองคนที่อยู่ด้วยกันตลอด
อาจจะทำให้เรามองไม่เห็นตัวตน ที่แท้จริงของกันและกัน
และก็มองไม่เห็น. . . หัวใจของตัวเองชัดเจน


บางครั้ง . . . เมื่อเรารักใครสักคน
เราอาจไม่รู้เลยว่า . . .เรารักเขาแค่ไหน
หรือ . . . เขามีความหมายกับเรามากแค่ไหน


จนเมื่อถึงเวลา ที่ต้องห่างไกลกัน ความคิดถึงก็จะเกิดขึ้น
ทำให้เราสามารถค้นพบคำตอบเหล่านั้นได้

รักแค่ไหน . . .

มีความหมายแค่ไหน . . .

ความคิดถึงจะตอบเอง


ลองห่างกันดูบ้าง แล้วจะรู้ว่า . . .
ความคิดถึงนั้น “อ่อนหวาน” สักแค่ไหน . . .

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แล้วคนเหงา... ก็เดินทาง



นานแล้ว... ที่นั่งอยู่ตรงนี้...
นานแล้ว... ที่ได้แต่กอดตัวเอง
นานแล้ว... ที่มองคนเดินผ่านไปมา
นานแล้ว... ที่ไม่กล้าเผชิญอะไรต่อมิอะไร
นานแล้ว... ที่เหงาและเดียวดาย
และนานแล้ว... ที่ไม่กล้าจะรักใครอีก ...

นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มลง เคยเจ็บอยู่คนเดียว
ไม่กล้าลุก เพราะ... กลัวจะเจ็บถ้ายืนอยู่คนเดียว
และหวังว่าจะมีมือสักมือ ที่จะช่วยฉุดเราขึ้นไป
แต่... ก็กลัวว่าเขาอาจจะผลักเราล้มอีกก็ได้
กลัวๆๆ... ไม่กล้า



วันนี้คิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา
เจ็บ... ที่เคยรู้สึก ไม่มีแล้ว ไม่รู้สึกแล้ว
เวลามันช่วยบรรเทา และใจเราก็เข้มแข็งขึ้นด้วย
ก็แค่จำได้ว่าเคยเจ็บมากแค่ไหนเท่านั้น



เงยหน้าขึ้นได้เพราะตาไม่บวมแล้ว
เพราะก็หยุดร้องไห้ไปตั้งนานแล้ว
เห็นหนทางข้างหน้ายังอีกไกล ..

"แล้วฉันจะมานั่งทำไรอยู่เนี่ย
ทางฉันก็มี ทำไมต้องมานั่งให้เสียเวลาไปเรื่อยๆ ล่ะ"

ในเมื่อเส้นทางที่มองเห็นคือทางของเรา
จะไปกลัวใครเข้ามาทำร้าย

ถ้าไม่ใช่เพราะเรามัวแต่คอยระแวงเดินสะดุดไปเอง



ถึงทางเดินที่ก่อนจะล้ม
มีใครอีกคนเดินร่วมทางมาด้วยก็เถอะ
แต่ในเมื่อเราล้มอยู่อย่างนี้ เขาก็คงเดินไปไกลแล้ว

ไม่ได้!! ไม่ใช่จะรีบเดินตามไปหรอก
แต่จะเดินแซงให้ได้... คอยดู



ลุกขึ้นได้ปาดคราบน้ำตา เดินไปคนเดียว...
ถึงไม่มีใครเดินร่วมทางก็ไม่เป็นไร

เดินคนเดียวตอนนี้คงสบายใจกว่าเยอะ
ก็เรายืนได้ด้วยขาตัวเองแล้วนี้

จะไปหยุดกับความรู้สึกแย่ๆ นั้นทำไม
สู้เดินหาความสุข แล้วรักษาให้มันอยู่กับเรานานๆ ดีกว่า



ถึงจะมีเหงาบ้าง ท้อแท้บ้าง ..แต่ถ้าคิดว่าใครสักคน..
รอเราอยู่ที่ปลายทางที่อาจจะยังมองไม่เห็น

เท่านี้...
ความหวังก็ช่วยพยุงให้เราเดินไปได้ไกลเชียวล่ะ!!